خلبانان نخبه نظامی افغان در ترس ایالات متحده برای خانواده ای که مجبور به ترک آنها بودند، اسکان داده شدند

خوهستانی به سی ان ان گفت: “من از صفر شروع می کنم تا زندگی ام را بسازم، اما اکنون یک مسئله بزرگ و مشکلات بزرگ در افغانستان دارم.”

در اواسط ماه اوت، او و خلبانان دیگر از جناح ماموریت ویژه هواپیماهای خود را از طریق مرز به ازبکستان و تاجیکستان در تلاشی ناامیدکننده برای جلوگیری از افتادن برخی از پیشرفته‌ترین تجهیزات ارتش افغانستان به دست طالبان و در نتیجه امکان عملی خودشان را به پرواز درآوردند. نیروی هوایی.

بسیاری از آنها بدون خانواده خود طی این حرکت جسورانه از کشور گریختند. آنها از آن زمان منتظر بودند تا ایالات متحده عزیزانشان را تخلیه کند.

خوهستانی به سی ان ان گفت: «همه آن خانواده ها در کابل گیر کرده اند.

یک خلبان ماموریت ویژه افغان در حین تمرین آموزشی هلیکوپتر خود را شناور می کند.

خوهستانی، یک سرهنگ در جناح مأموریت ویژه با بیش از 3000 ساعت در هلیکوپترهای Mi-17 روسی و 200 ساعت در بلک هاکس، به خانواده خود گفت که در بیرون از فرودگاه بین المللی کابل منتظر بمانند زیرا ایالات متحده و متحدانش هزاران افغان را در اواخر ماه اوت تخلیه کردند.

اما بمب گذاری انتحاری در ابی گیت در 26 اوت که 13 سرباز آمریکایی و تعداد زیادی افغان را کشت، امیدی را که خوهستانی نسبت به فرار سریع خانواده اش از کشور داشت، از بین برد. جریان خروج افغان ها از کشور در روزهای پایانی تخلیه به شدت کاهش یافت و محیط اطراف فرودگاه به منطقه خطرناکی تبدیل شد که احتمال حمله دیگری وجود داشت.

او احساس شرمندگی می کند که خانواده اش را پشت سر گذاشته است.

خوهستانی گفت: «الان همه در حال رفت و آمد هستند، خانه عوض می کنند، آپارتمان عوض می کنند. همسر و فرزندانش از زمانی که او افغانستان را ترک کردند، از ترس اینکه طالبان به دنبالشان بیایند، منتظر بودند.

پس از تکمیل خروج ارتش از افغانستان در پایان ماه اوت، وزارت امور خارجه تلاش‌ها را برای بیرون آوردن متحدان آمریکایی و دیگران به عهده گرفت.

اما این پروازهای تخلیه که توسط قطر ایرویز و سایر خطوط هوایی تجاری خارجی انجام می شود، با بررسی اینکه ایالات متحده در حال بررسی نوع روابط دیپلماتیک خود با طالبان است، کاهش یافته است.

سرهنگ بلال خوهستانی (سمت راست) پشت هلیکوپتر نشسته و با یکی از اعضای ارتش ایالات متحده گفتگو می کند.

ند پرایس، سخنگوی وزارت امور خارجه هفته گذشته گفت که تلاش ایالات متحده برای تخلیه افغان های در معرض خطر و همچنین شهروندان آمریکایی و دارندگان گرین کارت ادامه دارد.

مهم ترین مطالب پیشنهادی  فقر ناشی از کووید: نزدیک به 100 میلیون نفر ممکن است امسال فقیر بمانند از همه‌گیری

ما همچنان به انجام هر کاری که می توانیم برای حمایت از افغان هایی که نسبت به آنها تعهد ویژه داریم، ادامه داده ایم، و این شامل کسانی می شود که در رده بندی قرار می گیرند. [Special Immigrant Visas]پرایس گفت: “ما به دنبال گزینه های جایگزین برای پردازش برای گروه بزرگتر در این دسته هستیم، زیرا می دانیم که، با وجود اینکه حضور ما در افغانستان دیگر وجود ندارد، ما آنچه را که می توانیم از پست های دیگر انجام می دهیم و به دنبال راه حل های خلاقانه هستیم. به تلاش های خود برای جابجایی ایمن افرادی که می خواهند کشور را ترک کنند ادامه دهیم.”

علیرغم وعده های طالبان مبنی بر عفو، خوهستانی از قصاص عزیزانش می ترسد.

در گزارش دیده‌بان حقوق بشر که در اواخر نوامبر منتشر شد، طالبان ده‌ها تن از اعضای نیروهای امنیتی افغانستان را پس از تسلیم اعدام کردند. این گزارش بر روی چند ولایت در سراسر کشور تمرکز دارد، اما دیده بان حقوق بشر می گوید که 47 مورد بررسی شده “الگوی گسترده تری از سوء استفاده ها” را در سراسر افغانستان منعکس می کند.

محققان در این سازمان گفتند که طالبان “اعضای خانواده اعضای سابق نیروهای امنیتی را نیز هدف قرار داده اند.”

بلال کریمی، معاون سخنگوی طالبان، این گزارش را رد کرد و اذعان داشت که «برخی از نیروهای سابق آسیب دیده اند».

درو هورن (سمت چپ، ایستاده) با اعضای ارتش افغانستان صحبت می کند.

درو هورن بازنشسته سبز برت که سه بار به افغانستان اعزام شد و با کماندوهای افغان کار می کرد، گفت: “اینها افرادی هستند که به طور جدی در خطر و مضطر هستند و خانواده بزرگ آنها نیز همگی آسیب پذیر هستند.”

مهم ترین مطالب پیشنهادی  چین پروازهای بیشتر ایالات متحده را به حالت تعلیق درآورد و دسترسی را بیشتر قطع کرد

هورن به سی‌ان‌ان گفت: «آنها جان من و بسیاری از مردانم را در موارد متعدد نجات دادند و ما با آنها پیوند قوی برقرار کردیم. “آنها در ساعت نیاز ما در کنار ما بودند و ما باید همین کار را برای آنها انجام دهیم.”

برای هورن و دیگر کهنه سربازان آمریکایی دو دهه جنگ در افغانستان، این ماموریت به شدت شخصی است.

هورن گفت: «ما به برخی از خطرناک‌ترین مناطق افغانستان رفتیم و احتمالاً برخی از خطرناک‌ترین اهداف دشمن را بیرون آوردیم و آنها دقیقاً با ما بودند.

او در میان گروهی از آمریکایی‌ها، که بسیاری از آنها کهنه‌سربازان با یک یا چند اعزام به افغانستان هستند، است که تلاش می‌کنند راهی برای کمک به خلبانان افغان بیابند تا خانواده‌های خود را به ایالات متحده بیاورند.

پیتر کوین، یک سرباز کهنه سرباز ارتش که به افغانستان اعزام شد و با جناح ماموریت ویژه جنگید، به سی ان ان گفت: «بلال به معنای واقعی کلمه جان من را در نبرد سه بار نجات داد. “این فقط بلال نبود. کل SMW بود. آنها از من محافظت می کردند و روزانه از ما محافظت می کردند.”

کوین برای گرفتن ویزا برای خانواده های خوهستانی و دیگر خلبانان نظامی افغان کار کرده است تا از طریق پاکستان، هند و سایر نقاط افغانستان را ترک کنند. بنابراین آنها می توانند راه خود را به ایالات متحده آغاز کنند. این روند آسان نیست، بدون پرواز مستقیم و یک پروسه غربالگری و بررسی برای هر پناهنده افغان.

کوین ناامید است.

کوین گفت: “این افراد قهرمان هستند.” باید از آنها به گرمی استقبال شود.»

مهم ترین مطالب پیشنهادی  تنظیم‌کننده چین می‌گوید سیاست‌های دولت لزوماً با عرضه‌های اولیه عمومی در خارج از کشور مرتبط نیست

حشمت الله احمدزی، یکی از خلبانان هلیکوپتر در جناح مأموریت ویژه افغانستان، گفت: “ما همتا بودیم. ما مأموریت ها را با هم انجام می دادیم.” SMW به نوعی بخشی از نیروهای مسلح ایالات متحده بود.

احمدزی بیش از چهار ماه است که همسر و پسرش را ندیده است.

او گفت که سخت ترین زمان درست پس از ورود او به ازبکستان بود، زیرا مقامات آنجا تلفن همراه او را گرفتند. او ساعت ها منتظر یک تماس سه دقیقه ای با خانواده اش بود. او اکنون در کالیفرنیا زندگی می کند، هزاران مایل دورتر است، اما می تواند از طریق سرویس های پیام رسانی با آنها ارتباط برقرار کند.

احمدزی به خاطر امنیت خود گفت که خانواده اش دائما در حرکت هستند. پدر و برادران او نیز در ارتش افغانستان بودند که با طالبان می جنگیدند، که او می ترسد آنها را هدفی برای تلافی قرار دهد.

احمدزی گفت: “ما همه چیزمان را از دست دادیم. شغلمان، خانه ما، پولمان. ما اینجا را از صفر شروع می کنیم.”

“ایالات متحده یک کشور خوب، یک اقتصاد خوب، یک کار خوب است، اما هنوز هم زمان می برد تا زندگی شما بهتر شود.”

زندگی بهتر برای خلبانان مأموریت ویژه با یک گردهمایی خانوادگی آغاز می شود، اما آنها باید با دو آینده نامشخص مبارزه کنند – آینده خودشان در یک کشور جدید و آینده خانواده هایشان در کشوری که دیگر نمی توانند به آن بازگردند.