ناوهای هواپیمابر چین نقش “تئاتری” را بازی می کنند اما هنوز تهدید کمی دارند

هنگ کنگ: زمانی که چین ماه گذشته یکی از دو ناو هواپیمابر فعال خود، شاندونگ، در شرق تایوان را به عنوان بخشی از مانورهای نظامی پیرامون جزیره به حرکت درآورد، توانایی‌هایی را به نمایش گذاشت که هنوز نتوانسته است بر آن مسلط شود و ممکن است سال‌ها طول بکشد تا کامل شود.
در حالی که پکن ارتش خود را مدرن می کند، نیروهای موشکی مهیب و سایر کشتی های دریایی مانند رزمناوهای پیشرفته، نگرانی ای برای ایالات متحده و متحدانش ایجاد می کنند. به گفته چهار وابسته نظامی و شش تحلیلگر دفاعی که با استقرار نیروی دریایی منطقه‌ای آشنا هستند، ممکن است بیش از یک دهه طول بکشد تا چین بتواند یک تهدید ناو هواپیمابر معتبر دور از سواحل خود ایجاد کند.
وابستگان و تحلیلگران به رویترز گفتند، در عوض، ناوهای حامل چین بیشتر یک نمایش تبلیغاتی هستند، با تردید در مورد ارزش آنها در درگیری احتمالی با ایالات متحده بر سر تایوان و در مورد اینکه آیا چین می تواند از آنها در ماموریت های دورتر در اقیانوس آرام و اقیانوس هند محافظت کند. .
وزارت دفاع چین به سؤالات مربوط به برنامه ناو هواپیمابر خود پاسخی نداد، اگرچه ده ها مقاله در مجلات مرتبط با دولتی که توسط رویترز بررسی شده اند نشان می دهد که تحلیلگران نظامی چین در مورد کاستی ها در توانایی ناوهای حامل این کشور آگاهی دارند.
هشت نفر از کارشناسان گفتند، درحالی‌که برخی از پوشش‌های مطبوعات منطقه‌ای، تا حدی بر اساس گزارش‌های رسانه‌های دولتی چین، رزمایش‌های اخیر در اطراف تایوان را به عنوان گشت‌زنی فعال و چالشی نظامی برای ایالات متحده و متحدانش نشان می‌دهند، ناوهای حامل چینی عملاً هنوز در حالت آموزشی هستند.
چند تن از وابستگان و تحلیلگران گفتند که فرود هواپیما در شب و در آب و هوای بد، برای مثال – که برای عملیات منظم ناوهای دریایی بسیار مهم است – از روال عادی فاصله دارد.
برخی از کارشناسان گفتند، در یک درگیری، ناوهای حامل چین در برابر حملات موشکی و زیردریایی آسیب‌پذیر خواهند بود، و خاطرنشان کردند که نیروی دریایی ارتش آزادیبخش خلق (PLAN) عملیات غربالگری حفاظتی، به ویژه جنگ ضد زیردریایی را کامل نکرده است.
وی گفت: «برخلاف سایر بخش‌های نوسازی نظامی آنها، چیزی از نظر سیاسی در مورد استقرار ناوهای حامل آنها تا کنون وجود دارد. تروور هولینگزبی، تحلیلگر سابق اطلاعات نیروی دریایی بریتانیا.
“عملیات حامل یک بازی بسیار پیچیده است، و چین باید این را به تنهایی کشف کند. هنوز راه طولانی و طولانی در پیش دارد.”
وابستگان به شرط ناشناس ماندن به رویترز گفتند که خلبانان ناو هواپیمابر چینی برای برخاستن یا فرود، و همچنین برای پوشش هوایی و نظارت بیشتر به فرودگاه های زمینی متکی بوده اند.
و اگرچه ناوهای حامل لیائونینگ و شاندونگ چین در ماه‌های اخیر هر کدام به سمت غرب اقیانوس آرام حرکت کرده‌اند و به پایگاه‌های ایالات متحده در گوام نزدیک شده‌اند، اما طبق گفته‌ها، در محدوده فرودگاه‌های ساحلی چین باقی مانده‌اند. گریه کن مامان، استاد مطالعات امنیتی در موسسه مطالعات جهانی دانشگاه تاکوشوکو که داده های ردیابی وزارت دفاع ژاپن را بررسی کرد.
هر دو لیائونینگ – یک کشتی بازسازی شده شوروی سابق – و شاندونگ ساخت چین دارای رمپ های پرش برای برخاستن هستند که تعداد و برد هواپیماهای داخل هواپیما را محدود می کند.
10 کارشناس گفتند که هلیکوپترهای ضد زیردریایی هم از ناوها و هم از رزمناوهای نوع 055 چین کار می کنند، اما ناوها هنوز یک هواپیمای هشدار اولیه را مستقر نکرده اند و تاکنون به هواپیماهای زمینی متکی هستند.
طبق آخرین گزارش سالانه پنتاگون در مورد ارتش چین، یک هواپیمای جدید به نام KJ-600 که برای ایفای نقشی مشابه با E-2C/D Hawkeye که از ناوهای آمریکایی به فضا پرتاب شد، طراحی شده است، هنوز در حال آزمایش است.
از پرش اسکی گرفته تا منجنیق
رسانه های دولتی ماه گذشته گزارش دادند که از آنجایی که لیائونینگ و شاندونگ به تدریج سرعت رزمایش های خود را افزایش می دهند، چین در حال آماده شدن برای آزمایش های دریایی نسل بعدی حامل خود، فوجیان 80000 تنی است. فوجیان به طور قابل توجهی بزرگتر است، اگرچه به طور معمولی نیرو می گیرد، و هواپیماها را از منجنیق های الکترومغناطیسی پرتاب می کند.
این کشتی که در گزارش پنتاگون گفته می‌شود تا سال 2024 عملیاتی می‌شود، انتظار می‌رود انواع جدیدی از جنگنده جت J-15 را حمل کند و جایگزین مدل فعلی شود که تحلیل‌گران خارجی آن را ضعیف‌تر می‌دانند.
کالین کوه، محقق دفاعی در دانشکده مطالعات بین‌المللی اس. راجاراتنام سنگاپور، می‌گوید: «فوجیان با قابلیت‌های مدرن‌ترش، برای چند سال آینده تنها یک بستر آزمایشی دیگر خواهد بود».
تا زمانی که نسل بعدی اپراتورها را نبینیم که طراحی چینی ها و نیات PLAN واقعاً حل نخواهد شد.
این برنامه حامل منعکس کننده هدف حزب کمونیست حاکم برای تبدیل ارتش آزادیبخش خلق (PLA) به یک ارتش “کلاس جهانی” تا سال 2049 است که بخشی از چشم انداز رئیس جمهور شی جین پینگ برای ساختن “یک کشور بزرگ مدرن سوسیالیستی” است.
وابسته‌ها گفتند که یکی از نشانه‌های جاه‌طلبی چین این است که حامل‌هایی که پس از فوجیان ساخته می‌شوند، مانند ایالات متحده از نیروگاه هسته‌ای برخوردار باشند و به برد جهانی دسترسی داشته باشند.
مطالعه‌ای که در دسامبر توسط سرویس تحقیقات غیرحزبی کنگره ایالات متحده منتشر شد، اشاره کرد که چین از حامل‌های خود برای نمایش قدرت «به‌ویژه در سناریوهایی که شامل نیروهای مخالف آمریکا نیست» و «برای تحت تأثیر قرار دادن یا ارعاب ناظران خارجی» استفاده می‌کند.
چندین کشور ناوهای هواپیمابر را اداره می کنند، اما ایالات متحده همچنان مسلط ترین است و 11 گروه جنگی ناو هواپیمابر را در اختیار دارد.
در مقابل، چین می‌تواند از ناوهای حامل خود عمدتاً در تئاتر آسیایی استفاده کند و با زیردریایی‌ها و موشک‌های ضد کشتی تلاش کند تا دریاهای نزدیک خود را کنترل کند.
ظاهر شدن شاندونگ در سواحل شرقی تایوان برای انجام حملات ساختگی در ماه گذشته، با توجه به نزدیکی جزیره به فرودگاه های زمینی، برخی از تحلیلگران را شگفت زده کرد. اما، حداقل در کوتاه مدت، ارتش چین برای دفاع از ناو هواپیمابر در غرب اقیانوس آرام در درگیری با نیروهای ایالات متحده و متحدانش مبارزه خواهد کرد.
گفت: “هدف چین از استقرار شاندونگ روشن است، این نماد خشم سیاسی این کشور است” از تعامل آمریکا با تایوان. یوجی کودا، یک دریاسالار بازنشسته که فرماندهی ناوگان ژاپنی را بر عهده داشت.
او گفت که در یک نبرد، “هدف بسیار خوبی برای نیروهای آمریکایی و ژاپنی خواهد بود و آنها در همان ابتدا آن را سرنگون خواهند کرد.”
یک مقام دفاعی ایالات متحده که نخواست نامش فاش شود، گفت: در حالی که چین با ناوهای خود پیشرفت کرده است، اما هنوز نتوانسته است بر عملیات در شرایط سخت یا نحوه محافظت از کشتی ها تسلط یابد.
این مقام گفت که یک سوال این بود که کشتی ها چگونه در یک درگیری مرتبط هستند.
امیدها و کمبودها
بر اساس بررسی رویترز از بیش از 100 مقاله اخیر منتشر شده در ده ها مجله دفاعی چینی در دسترس عموم، به نظر می رسد محققان ارتش و دولت چین از چالش ها آگاه هستند.
روزنامه رسمی PLA Daily در ماه اکتبر مصاحبه ای با یک واحد هوانوردی ناو هواپیمابر منتشر کرد که در آن معاون رئیس ستاد، دای زینگ، به “نقص های زیادی در آمادگی برای جنگ” و شکاف بین سطح آموزش ملوانان و نیازهای رزمی اذعان کرد.
سرمقاله ای که در ماه سپتامبر در مجله ای که توسط یک سازنده تسلیحات PLA منتشر شد، با عنوان “چهار مزیت بزرگ PLA در حمله به تایوان” منتشر شد، به نقش حامل های چینی اشاره ای نشد. درعوض، می‌گوید موشک‌های بالستیک زمینی چین برای غلبه بر مداخله بالقوه ناوهای آمریکایی کافی است.
دو سرمقاله قبلی در همین نشریه، تانک و خودروی زرهی، خاطرنشان کرد که ناوهای حامل چین در آینده قابل پیش بینی در مراحل اولیه خود باقی خواهند ماند و سایر کشتی های سطحی در درگیری در دریای چین شرقی مفیدتر خواهند بود.
مقالات دیگر در نشریات مشابه مشکلات استخدام و آموزش خلبان، آسیب پذیری در برابر حمله زیردریایی و مسائل مربوط به فرماندهی را تشریح می کند – که برخی از تحلیلگران خارجی می گویند که برای نیروی دریایی که هنوز با کمیسرهای سیاسی دارای اختیارات اجرایی حرکت می کند، مشکل است.
هنگامی که در دریا هستند، ناوهای حامل ایالات متحده تقریباً دائماً پرواز می کنند و به طور معمول با هواپیماهای جنگنده، جنگ الکترونیکی و نظارتی کار می کنند تا یک صفحه محافظ در اطراف گروه نبرد ایجاد کنند.
فراتر از هزینه و خطر چنین عملیاتی، یک عنصر کلیدی تسلط بر سیستم‌های فرماندهی واگذار شده است، به ویژه در بحران‌هایی مانند آتش‌سوزی یا سقوط هواپیما که هواپیماها در هوا هستند و عرشه پرواز غیرفعال است.
ایالات متحده دهه‌ها را صرف تکمیل چنین سیستم‌هایی کرده است، پس از اینکه اهمیت آنها در پیروزی متفقین بر ژاپن در اقیانوس آرام در جنگ جهانی دوم برجسته شد، عملیات‌های حامل را گسترش داده است.
الکساندر نیل، تحلیلگر دفاعی مستقر در سنگاپور، یکی از اعضای اندیشکده فروم پاسیفیک هاوایی، گفت: «عملیات مستمر ناوهای حامل آن در هسته اصلی چیزی است که ارتش ایالات متحده را کاملاً برجسته می کند.
وابستگان و تحلیلگران دفاعی گفتند، در میان مدت، چین احتمالاً شروع به اعزام گروه های جنگی به اقیانوس هند خواهد کرد، جایی که حضور چین فراتر از عملیات معمول زیردریایی است.
عملیات به دور از امنیت فرودگاه های زمینی، توانایی چین را آزمایش می کند، اما آماده سازی ها در حال انجام است.
در گزارش پنتاگون اشاره شده است که اسکله در اولین پایگاه نظامی بزرگ دریایی چین در جیبوتی اخیراً توسعه یافته است و اکنون می تواند برای یک ناو حمل شود.
مهم ترین مطالب پیشنهادی  عناصر افراطی در افغانستان تهدیدی برای پاکستان هستند